WizardPlace

Welkom op WizardPlace!
 
IndexIndex  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  Inloggen  

Deel | 
 

 Through the Fire and Flames

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Gast
Gast



BerichtOnderwerp: Through the Fire and Flames   zo nov 23, 2008 5:10 pm

Rosie hoestte. Ze holde langs de gymzalen, overal rook. Ineens remde ze. Dat daar, dat waren bruggers! Wat deden die hier nog?! Ze stormde naar binnen en het werd gelijk stil. “Waar is jullie leraar?” vroeg ze aan de jongen die het dichtst bij stond. Hij haalde zijn schouders op. “Wat doen jullie hier nog?!” Geen antwoord. “Lopen! Weg hier!” En ze ging ze voor naar de deur. Pas toen de laatste eruit was deed ze hem dicht. Ze keek om zich heen. Hoe kon het dat ze alleen waren? Oh nee... Haar hart sloeg een paar tellen over. Daar was Florian. Nee nee nee, dit is niet het moment om het verliefde kalf uit te hangen! “Wat doe je hier?” Hij hijgde een beetje. “Hetzelfde als jij ben ik bang.” “Zitten alle deuren op slot?” “Ja, dat vind ik echt heel erg vreemd.” “Dan zullen we een raam moeten intrappen en door het trappenhuis naar buiten moeten.” Rosie liep naar het raam. Hij nam de hele verdieping in hoogte in beslag, en een halve verdieping later was het middenstuk waar de trap een hele bocht maakte. Florian was gevolgd. “We doen het zo, ik trap de ruit in en spring als eerste naar beneden en ik vang daar de bruggers op. Jij zorgt dat er hier boven geeneen overblijft.” Florian knikte, hij wilde graag zo snel mogelijk weg uit deze rook. Rosie trapte met haar hak in het glas. Daarna duwde ze zichzelf tegen de muur en trapte zo hard ze kon. Ja, er zat een gat in! Ze trapte aan de zijkanten en het glas viel eruit. “Daar ga ik.” en ze sprong. Ze kwam op handen en knieën terecht, maar ze voelde het glas niet eens. Het was alsof ze een verdoving had gehad. “De eerste, kom maar!” Eén voor één sprongen de bruggers voorzichtig naar beneden en stormden de trap af. Florian verscheen bij de opening. “Dit is de laatste!” Het meisje sprong, maar bovenop Rosie. Ze kon haar maar ternauwernood opvangen, maar ze viel daarbij wel weer in het glas. Het meisje spurtte heel snel de trap af. Rosie stond weer op. “Kom op dan, spring!” Florian stond een beetje te aarzelen, maar hij sprong dan toch. Hij kwam ook op handen en knieën terecht. Ineens was daar een knal in de gymzaal. Door de drukgolf werd Rosie, die nog overeind stond, achterover gesmeten. “Rosie!” riep Florian geschrokken. Ze bleef roerloos liggen. “Rosie!” Ze reageerde niet. Florian tilde haar voorzichtig op en droeg haar naar beneden. Hij liep naar de voorkant van het gebouw en daar waren ambulances. Hij hoorde geschreeuw en mannen holden naar hem toe. Ze namen Rosie uit zijn armen. Toen werd alles zwart.
Rosie opende haar ogen en keek om zich heen. “Waar ben ik?” “Rosie! Je bent weer wakker!” Winnie, Olga, Iris en George zaten aan haar bed maar ze waren gelijk opgesprongen. Er stond ook een bed tegenover haar en daarin lag een grijnzende Florian. Bij hem zat niemand. “Je bent in het ziekenhuis.” antwoordde Florian. “Je hebt 3 dagen non stop geslapen.” zei Winnie. Rosie legde een hand tegen haar slaap en deed haar best zich iets te herinneren. “Ik weet niet meer hoe ik hier kom!” “Er was brand, in de gymzalen.” antwoordde Olga. “En we hebben samen bruggers gered. Al heb jij het meeste gedaan.” vulde Florian aan. Rosie deed haar ogen dicht en schudde haar hoofd. “We hebben wat?!” “Bruggers gered.” antwoordde Florian heel luchtig. “Hoe dan?” “Jij hebt ze eerst uit de gymzaal gehaald, toen het raam bij het trappenhuis ingetrapt, daarna naar beneden gesprongen en de bruggers daar opgevangen.” “En jij?” “Ik heb ervoor gezorgd dat ze allemaal sprongen.” Even is het stil. “En daarna?” “Daarna weet ik ook niks meer. Ik heb geen idee hoe we hier terecht zijn gekomen.” “Ik wel.” piepte Winnie. “Jij,” en ze wees naar Florian, “droeg haar de school uit. Jullie zaten allebei onder de bloedende wonden. De ambulancebroeders namen haar over en toen zakte je in.” Het is stil in de kamer. “Wow.” is het enige wat George kan uitbrengen. Rosie keek Winnie aan. “Hoe weet jij dat?” “Ik zat al bij de ambulances, had teveel rook ingeademd.” Het is weer stil, iedereen denkt na.
’s Avonds zaten Rosie en Florian samen te eten aan de tafel. Rosie had zich met moeite overeind gehesen, ze had een paar gebroken ribben door de drukgolf. Rosie aarzelde. Maar ze zei het toch. “Bedankt dat je me meegenomen hebt.” “Ach joh, niks te danken, ik kon je daar toch niet laten liggen?” Rosie haalde haar schouders op. “Zo te horen was je zelf ook best zwak.” Florian haalde ook zijn schouders op. “Soms doe je zoiets.”

Een verhaal dat ik een tijdje geleden geschreven heb, en dat ook af is. Ik hoop dat jullie het leuk vinden^^
Terug naar boven Ga naar beneden
Gast
Gast



BerichtOnderwerp: Re: Through the Fire and Flames   zo nov 23, 2008 5:11 pm

Het was half 2, en Rosie lag in bed te lezen. Tegenover haar zat Florian naar een voetbalwedstrijd te kijken. Ze mochten nog steeds niet weg, wat Rosie wel een beetje opmerkelijk vond. Er werd op de deur geklopt en 2 meiden kwamen binnen. Jola en Zoë. Ze kende ze wel. Jola zat bij haar in het volleybalteam en Zoë kwam ze wel eens tegen op de gangen. “Hé, je bent wakker!” zei Jola. Daarna gingen Florian, Zoë en Jola over van alles praten en Rosie had geen zin zich erin te mengen en ging verder met lezen.
Zoë en Jola waren nog geen 2 uur weg of Noud en Wolter kwamen binnen. “Ha, de redder in nood! Je damsel in distress is al wakker zie ik.” zei Wolter behoorlijk onsubtiel en Florian werd knalrood. Rosie hield haar boek voor haar gezicht en moest grinniken. Echt wat voor Wolter om zo’n opmerking te maken. Noud en Wolter gingen naast Florians bed zitten en ze gingen praten, vooral over voetbal.
’s Avonds zaten ze beiden stil te eten. “Nog sorry voor die verschrikkelijk subtiele opmerking van Wolter.” Rosie moest lachen. “Helemaal niet erg hoor, ik vond het eigenlijk wel grappig.” Florian grninnikte. “Hij is altijd zo subtiel.” “Echt wel. Hij heeft de subtiliteit van een botte bijl.” en samen moesten ze lachen. “Ik ben wel benieuwd waarom we niet naar huis mogen. Die gebroken ribben zijn zo erg nog niet, die kunnen thuis ook wel helen. En de rook moet nu ook wel uit onze longen zijn neem ik aan?” Florian haalde zijn schouders op. “Ik hoop van wel.” “Morgen ga ik aan de dokter vragen wanneer we naar huis mogen. Ze lijkt me heel erg geschikt en bewerkelijk.” Florian proestte. “Jij, en bewerken? Ik geloof dat nog een weekje ziekenhuis je beter doet!” “Nou, en bedankt maar weer. Wacht maar, je piept wel anders wanneer we van dit stomme ziekenhuis verlost zijn.” “Wat nou als het niet lukt?” “Dan wandelen we eerst doodleuk weg, en als dat niet lukt gebruiken we de lakens.” en Rosie grijnsde. Daar had ze eigenlijk wel zin in. “Gelukkig hebben we ieder alleen een rugzak bij ons.”
De dokter stond naast Rosies bed en ze moest het nu toch echt vragen. “Dokter?” Ze keek Rosie recht aan. “Mogen we naar huis?” Ze knipperde met haar ogen. “Nee.” “Waarom niet?” “Jullie zijn er nog ter observatie vanwege alle wonden, jouw gebroken ribben en al de rook die jullie binnen hebben gekregen.” Daarna liep ze weer weg. “Pff, wat een slappe smoes.” Het was een tijdje stil. “Weet je, ik begin herinneringen van die dag terug te krijgen. En ze beginnen op het punt dat alle deuren op slot zitten en ik die bruggers in de gymzalen vind. Ik trap dat glas in en we gaan weg. Maar daarvoor weet ik niks. Ik weet niet hoe het komt dat de deuren op slot zijn, dat we daar helemaal alleen zijn, dat er brand was, dat de leraar van de bruggers weg was, dat er een ontploffing was...” “Wow, rustig! Dat zijn een hoop vragen en ik moet zeggen, ik ben ook wel wat dingen vergeten. Precies voor het moment dat je mij roept ben ik ook alles kwijt.” “Dat is wel balen. Want ik heb het idee dat daar het antwoord is.” Rosie zuchtte. “Maar ik wil naar huis, morgen gewoon tijdens het bezoekuur weg?” “Ja is goed, maar hoe?” Rosie denkt even na. “Ik heb een idee. Zorg dat Jola, Noud, Wolter en Zoë morgen naar het bezoekuur komen, dan trommel ik George, Iris, Olga en Winnie op.” Florian keek nietbegrijpend. “Is goed. Leg je dan uit wat je wil?” “Ja.” en Rosie knikte. “Goed dan.” en ze smsten naar hun vrienden.
“Dus iedereen snapt het?” vroeg Rosie terwijl ze het kringetje rondkeek. Iedereen knikte terug. “Mooi, daar gaan we. Operatie Freedom!” Ze grinnikten en liepen naar de deur van de kamer. Onder dekking van de groep liepen Florian en Rosie rustig langs alles en iedereen. Toen ze buiten stonden moesten ze hard lachen. “Wat werken er ook weer voor een oenen bij ziekenhuizen. Ze hadden ons minstens aan het bed moeten vastbinden!” “Wees jij nou maar blij dat ze dat niet gedaan hebben Rosie!” “Nee inderdaad Florian, dat had de zaak heel wat moeilijker op te lossen gemaakt.” en ze lagen met z’n allen in een deuk.
Rosie liep naar het Duitse lokaal met Florian. “Weet je wat ik niet snap?” “Vertel.” “Ik heb geen mensen horen praten over die ontploffing.” Ze dachten na. “Zullen we gaan kijken? Ze weten niet dat we al terug zijn, dus dat is in ons voordeel, gewoon spijbelen.” “Wat een stout maar toch ook weer goed idee!” zei Florian en ze liepen naar de gymzalen.
“Jeetje, dat is snel, er zit al een nieuw raam in!” “Nou...” “Maakt ook niet uit, de explosie kwam daarvandaan.” en Rosie liep kordaat de gymzaal binnen. Aan de achterwanden was niks te zien, maar het was mogelijk dat het uit 1 van de 2 hokken kwam. “Jij neemt links, ik neem rechts.” en Rosie liep het rechterhok binnen. “Wow!” riep ze. Florian stond nog geen 2 tellen later weer naast haar en hij zag meteen waarom Rosie dat zei. Geen enkel gymtoestel had nog zijn oorspronkelijke kleur, alles was zwartgeblakerd. Buiten 1 plek op de vloer. Rosie hurkte en bestudeerde de plek. Florian kwam naast haar hurken. Rosie keek hem geschokt aan. “Denk jij wat ik denk?” “Bom?” “Absoluut.” Toen bevroren ze, dat waren leraarsstemmen. Ze stoven het hok uit, het andere hok in. Aandachtig stonden ze te luisteren. “Goed dat Telrunya op tijd de bom kon weghalen, vind je ook niet Fastolph?” klonk een mannenstem. “Klopt Culnamo. En ik ben ook blij dat Anwamane niet betrapt is toen ze bij scheikunde alle dingen stal.” zei een andere mannenstem die blijkbaar Fastolph heette. “Nou ja, we hebben hier dus niks te zoeken, ik snap niet dat Anwamane ons stuurde om alles weg te halen, ze wist toch dat Telrunya dat al gedaan had?” “Je hebt gelijk, we gaan.” Voetstappen stierven weg, een deur sloeg dicht. “Wat een vreemde namen allemaal. Telrunya, Fastolph, Anwamane, Culnamo.” “Inderdaad behoorlijk vreemd. Maar het bevestigt wel dat hier een bom is ontploft.” zei Rosie ernstig. “En dus moeten we uitvinden wie deze schuilnamen gebruiken.” Rosie keek duister. “Misschien is het handig dat het lijkt alsof we nog ziek zijn, dan kunnen we rustig op onderzoek uit. Doe je mee?” en ze stak haar hand uit. Florian keek eerst naar Rosies hand en dan in haar ogen. Hij pakte haar hand aan. “We doen het.”
Terug naar boven Ga naar beneden
Gast
Gast



BerichtOnderwerp: Re: Through the Fire and Flames   zo nov 23, 2008 5:11 pm

“Hoe komen we de school ongezien uit?” vroeg Florian zich hardop af. “Als iemand ons ziet is onze dekmantel naar de maan.” Rosie keek superieur. “Heel simpel. We wisselen van trui en tas, en doen de capuchon op. Dan wandelen we rustig naar buiten en fietsen we weg.” “Klinkt simpel, dat doen we.” Rosie en Florian wisselden van trui en rugzak. “Oeh, zware dag vandaag?” vroeg Florian. “Helaas, M&O en geschiedenis op 1 dag.” Samen liepen ze rustig naar buiten. “Waar gaan we eigenlijk heen?” Rosie dacht na. “Mijn huis, dan kunnen we een plan maken.”
Rosie en Florian zaten samen aan Rosies bureau achter haar computer. Florian snapte niet hoe ze met een Apple kon werken, maar dat terzijde. “Eigenlijk hebben we high tech spionage spul nodig voor deze klus.” mijmerde Rosie. “Oh ja, daar is makkelijk aan te komen, ik bel mijn contacten bij de FBI wel even.” antwoordde Florian sarcastisch. In Rosies ogen ontstak een spaarlampje. “Contacten! Dat is het!” Florian keek haar nietbegrijpend aan. “Ik heb een vriendin die bij de bereden politie werkt. Zij kan ons helpen.” Rosie toetste een telefoonnummer in. “Hoi Denise, met Rosie! Hoi, zeg, ik heb een gunst van je nodig. Kun je aan afluisterapparatuur komen? Nee, vraag me alsjeblieft niet waar ik het voor nodig heb. Uhuh. Uhuh. Echt? Nog veel beter! Wow, harstikke bedankt! Ja, ik zie je over een halfuur.” Rosie legde neer. “Ik heb met haar afgesproken dat we de apparatuur over een halfuur bij haar thuis komen halen. We hebben ook nog een medestander op school nodig, iemand met toegang tot de lerarenkamer.” “Vraag Jan van geschiedenis, die doet zoiets wel voor ons.” stelde Florian voor. “Heb je nog ergens een oude schoolgids?” Rosie begon in haar kast te rommelen. “Hij moet hier ergens liggen... Aha!” en ze stak een groenblauw boekje in de lucht. Ze gooide het naar Florian, hij ving het op en Rosie hield de telefoon paraat. “Ah, hier is hij.” en Rosie toetste het nummer dat Florian zei in en ze zette hem op luidspreker. “Hallo?” “Hallo, met Rosie en Florian, wij zitten in 5v.” “Als in Rosie met het rode en Florian met het blonde haar die allebei goed zijn in geschiedenis?” “Euh, als je het zo wil omschrijven.” en ze glimlachten. “Luister eens, we hebben je hulp nodig.” “Dit is de situatie...”
“Dus je doet het?” “Ja...” “Harstikke bedankt, tot later!” “Doei.” Rosie drukte de telefoon uit. “Dit gaat heel erg de goede kant op!” Ze keek op haar horloge. “Oh, we moeten nu naar Denise, ga je mee?” Ze liepen naar buiten en fietsten weg. “Hé, is dit niet richting school?” “Zo’n beetje.” “Hoezo?” vroeg Florian argwanend. “Ze woont in de flat tegenover school.” “Leuk..” “Maar daarom gaan we tussendoor, dan zijn we moeilijker te zien.”
“Rosie! Kom binnen, kom binnen.” “Hoi Denise, dat is alweer een tijdje geleden.” “Loop maar mee naar de slaapkamer, ik heb een verrassinkje.” Op 1 van de bedden die daar stond lag allerlei apparatuur uitgespreid. “Wel een beetje veel vind je niet?” zei Florian. Denise pakte wat op. “Dit is een infrarood lichtje, zodra iemand daar doorheen loopt gaat er een alarm af en weet je dat iemand binnen is. Alarm zit op afstand.” Ze pakte microfoontjes. “En dit is de afluisterapparatuur.” “Vet cool, dank je Denise!” Florian gluurde langs de vitrage. “Hé, van hieruit kun je de lerarenkamer zien!” Denise gllimlachte. “Dus logeren jullie hier voor onbepaalde tijd vanaf nu om die leraren in de gaten te houden.” Rosie keek Denise argwanend aan. Hoe wist ze dat? Denise zag haar kijken. “Uitleg komt later Rosie. Vannacht moeten jullie dit spul installeren. Hebben jullie iemand die aan sleutels kan komen?” “Ja! We hebben een leraar aan onze kant, die het zeker niet is.” “Hoe weet je dat zo zeker?” “Hij zou nooit zoiets schofterigs doen.” Denise haalde haar schouders op. “In de kledingkast hangen zwarte kleren. Bel die leraar van je maar. Ik ga naar Amsterdam terug de komende week voor m’n studie.”
Rosie en Florian slopen om de lichtplassen op het plein heen naar de deur. Jan stond daar op z’n gemak tegenaan geleund. “Hebben jullie alles?” Ze knikten. “Mooi.” Hij duwde tegen de deur en liep door de hal. Rosie keek rond. Wat zag het er anders uit in het donker. Jan haalde zijn pasje langs een wit ding met blauw lampje en de volgende deur klikte. Ze gingen erdoorheen en bij de deur van de leraarskamer stopte Jan de sleutel in het slot en ze begonnen met het installeren van de apparatuur.
Florian drukte op een knopje en in hun oortje klonk een irritante pieptoon. “Zo, de infrarood staat aan. Dat piepje gaat ook als iemand binnenkomt. Overdag kan die wel uit, anders klinkt dat overdag constant en dan horen we de gesprekken niet.” “En Jan gaat af en toe na of de microfoontjes er nog zitten.” “Dus we moeten slapen met deze oortjes in...” “Maar op 1 oor slapen.” grijnsde Florian. Rosie gaapte. “Ik ga slapen, trusten.” En ze kroop in 1 van de bedden. “Trusten.” zei Florian en hij kroop in het andere bed.
’s Ochtends om kwart voor 8 zaten ze tegelijkertijd rechtop in bed en hadden even geen idee wat er gebeurde. Toen wisten ze het weer, het had gepiept en Florian drukte hem uit. “Ik maak wel ontbijt, ga jij maar met de verrekijker kijken wie het is.” Rosie liep naar de keuken en legde alle ontbijtspullen op een dienblad. Daarme liep ze rustig terug naar de slaapkamer. Florian pakte gelijk een bolletje en smeerde er chocopasta op. “Niks bijzonders, paar leraren die ik niet ken kwamen binnen.” Rosie nam de verrekijker over en zag een paar leraren van haar staan. “Die ken ik. Ze praten over koetjes en kalfjes.” Toen ving ze haar naam op. Haar geschiedenisleraar sprak met haar maatschappijwetenschappenleraar over haar laatste geschiedenistoets. Ze werd rood, hij maakte haar allemaal complimentjes. Florian drukte een bolletje in haar hand en ze nam een hap.
Tijdens de grote pauze hoorden ze geruis in hun oor en Florian keek door de verrekijker. “Oh, gelukkig, het is Jan die de microfoontjes controleert.” Jan ging voor het raam staan en stak onopvallend zijn duim op. “Ze zitten er allemaal nog, pfiew.”
Ze hadden de hele dag op de uitkijk gezeten, elk pietluttig detail over de volgende aardrijkskundetoets van 2 havo gehoord en ze waren heel moe. “En daar gaat de laatste. De lerarenkamer is leeg.” Rosie drukte op de knop. “Ik schakel het alarm in en ik ga tukken.” “Goed idee.” “Trusten.” “Trusten.”
“Pieieieiep.” Florian en Rosie schoten overeind. Ze grepen allebei naar de verrekijker, maar Rosie was sneller en keek wat er was. “Tsjonge, het is 3 uur ’s nachts, dat lijkt me niet zo’n gezond tijdstip om in de lerarenkamer te zijn.” zei Florian. “Hoor eens, dat is een behoorlijke tegenvaller!” klonk het ineens keihard boos.
Terug naar boven Ga naar beneden
Gast
Gast



BerichtOnderwerp: Re: Through the Fire and Flames   zo nov 23, 2008 5:12 pm

“Damn, ik kan ze niet zien staan!” Er hadden nog 3 piepjes geklonken, dus er waren 4 mensen in de kamer. Rosie bewoog heen en weer, maar ze kreeg ze niet in het vizier. “Verdorie, hoe kan dit nou!?” krijste de stem in hun oren. “Het spijt ons Telrunya. Surion heeft het ons ook pas net verteld.” Het bleef even stil en de stem die net zo gekrijst had, zei nu heel onheilspellend zachtjes: “Ik moet ze hebben. Het moet! We kunnen het ons niet permitteren dat ze zich dingen gaan herinneren.” Rosie liet de verrekijker bijna vallen maar Florian ving hem. “We moeten ze vinden. Anwamane, jij post bij Florian, Fastolph bij Rosie. Culnamo, jij gaat met mij mee naar Surion, eens kijken hoe ze zijn ontsnapt.” Er klonken weer 4 piepjes. Florian richtte de verrekijker op de deur en daar kwamen ze. “Sjips, ze dragen allemaal zwarte mutsen en hebben hun kragen hoog opgezet.” “Balen.” Rosie plofte op haar bed neer. “Hoorde je wat Teldingetje zei? Dat ze het niet kunnen permitteren dat we ons dingen gaan herinneren. Ik wist het!” Rosie was met haar hand tegen haar hoofd aan het gaan in de poging wat te herinneren. “Hé, je hoeft die herinneringen er niet uit te meppen!” Rosie kneedde haar voorhoofd met haar handen. “Ik zie het voor m’n neus hangen, maar ik kan er gewoon niet bij! Weet je wel hoe frustrerend dat is?” “Ja, want ik heb het ook. Relax Rosie.” Rosie keek Florian aan. “Je hebt gelijk. Maar het blijft frustrerend.” Florian knikte. “Maar laten we maar gaan slapen.” “We worden nog nachtbrakers op deze manier.” “Zijn we dat niet al dan?” grapte Florian en ze moesten lachen. “Trusten.” “Trusten.”
“Pieieieiep.” Dit keer was het 10 voor 8 en Florian drukte op de knop. Rosie gaapte en pakte de verrekijker. “Niks bijzonders, leraar komt koffie halen. Ontbijt?” Ze gaf Florian de verrekijker en pakte de ontbijtboel uit de keuken.
Er klonk geruis in de oortjes. “Oh, dat is vast Jan die de microfoontjes controleert.” zei Rosie, ze hadden Jan de lerarenkamer binnen zien gaan. “Wat is dit?” klonk een stem.
“Shit, foute boel.” siste Florian en Rosie pakte de verrekijker over. “Damn, weer staan ze buiten beeld. Wie zijn er allemaal in de lerarenkamer?” “Al sla je me dood.” “Fijn, dan heb ik helemaal niets meer aan je.” en Rosie grijnsde ondanks de situatie. “Ik ga naar de rector hiermee, dit kan niet.” Rosie richtte de verrekijker vlug op de deur en liet hem vervolgens bijna vallen. “Dat is Anna.” “Wat? Wie?” “Anna van Engels. Mijn mentrix.” “Die stem van Teldingetje kwam me al pijnlijk bekend voor. Zo scherp. Het moet haast wel.” Ze zaten stil te luisteren. Er klonk geklop en een scharnier piepte. “Dag, ik vond dit onder mijn stoel in de lerarenkamer.” Geruis. “Dat is niet zo mooi. Ik zal zien wat ik kan doen.” Er werd wat opengeschoven, een harde tik, meer geschuif en het was stil. “Gelukkig hebben we de rest van de microfoontjes nog.” Florian smste Jan met het laatste nieuws. “We moeten Anna eigenlijk laten schaduwen.” “Goed idee, maar wie?” “Wolter?” “Nee, die is te lang.”
“Dan vallen Noud en George ook af.” Het was stil. “Winnie! Die kan haar wel schaduwen.” en Rosie pakte haar telefoon om haar te smsen. “We moeten Jan haar laten dekken.” “Hoe dan?” vroeg Rosie schouderophalend. “Door briefjes te schrijven voor als ze te laat komt. Oh, en hij moet Anna scherper in de gaten houden in de lerarenkamer.” “Elementary dear Watson!” grapte Rosie.
Florians mobiel maakte een geluidje. “Oh, smsje. Van Jan. ‘Hoorde gesprek tussen Anna en mannelijk persoon bij jassen. Zijn bang voor ontmaskering.’ Woei, dat gaat de goede kant op, we zijn ze op het spoor!” Rosie keek bedenkelijk. “Eigenlijk moeten we ze op heterdaad betrappen... Wacht, we kunnen ook achter Angeval en Faspersonage komen! Simpeltjes bij ons thuis langsgaan.” “Omstebeurt?” “Ik ga wel eerst.” Rosie schoot in haar gympen en deed haar jas aan. “Wacht, ik moet niet teveel opvallen. Zwarte jas. Waar zijn die rottige zwarte schoenen?!”
Rustig fietste Rosie naar haar huis. Toen ze op het begin van de straat was, keek ze goed om zich heen. Ze zette haar fiets tegen een boom en sloop verder. Ze bleef goed om zich heen kijken. Ineens zag ze iets bewegen. Ja, daar, tussen de auto’s, daar zag ze een hoofd. Ze sloop de straat over. Ja, dat was Ellen, van Duits. Voorzichtig ging Rosie weer terug naar haar fiets.
Rosie plofte op het bed neer. “Het was Ellen van Duits, jouw beurt!” Florian pakte zijn fietssleutel en liep naar de voordeur.
Rosie lag met open ogen naar het plafond te staren met haar oortje in. De voordeur sloeg dicht. Florian plofte op zijn bed. “Het was Frank, van Nederlands.” Rosie grijnsde. “Die lui zijn hier allemaal sadistisch genoeg voor natuurlijk.” Florian ging op zijn rug liggen. “Ik hoop dat we vannacht eindelijk gewoon rustig kunnen slapen.” zuchtte hij. “Helemaal mee eens.” knikte Rosie. Florian keek op zijn horloge. “Het is 10 uur.” “Precies Rosiebedtijd.” en Rosie draaide zich op haar zij. Florian haalde grijnzend zijn schouders op en ging ook liggen.
Dit keer zaten Rosie en Florian niet rechtop in bed vanwege een piep, maar vanwege een scherpe harde stem. “Dat is Anna over de intercom.” zei Rosie, Florian siste: “Sst.” “Alle leerlingen verzamelen in de gymzalen.” Rosie werd een beetje bleek. “Pieieiep. Pieieiep. Pieieiep. Pieieiep.” Florian greep de verrekijker. “Ze denkt natuurlijk dat ze veilig is.” siste Rosie. Florian siste weer “Sst!” terug. “Anwamane, heb je de bom geplaatst?” Rosie werd nog een tintje bleker. “Zeker.” “Goed. Culnamo, heb je de afstandsbediening?” Stilte. “Geweldig. Jullie weten het plan?” Anna zuchtte. “Wat nu weer Fastolph...?” “We moeten hard weghollen?” Gemeen gelach klonk. “Nee stommeling, we lopen rustig naar de kanaaldijk. Maar eerst gaan we hier nog even relaxen en iedereen in spanning laten zitten. Trouwens, Culnamo, zitten alle deuren goed op slot?” “Tiptop.” “Mooi.”
Rosie en Florian keken elkaar aan. Wat moesten ze hier nou weer mee? Rosie sprak uit wat ze dachten. “En nu?”
Terug naar boven Ga naar beneden
Gast
Gast



BerichtOnderwerp: Re: Through the Fire and Flames   zo nov 23, 2008 5:12 pm

Rosie dacht na. “Eerst gaan we iedereen uit de gymzalen halen. Maar wel zo zacht dat ze het niet merken. Maar wat nou als ze te snel de bom laten ontploffen?” zei ze. “Ik ga ze wel afleiden en zorgen dat er geen dooien vallen, jij gaat ze bevrijden.” Rosie zuchtte diep. “Ben je er klaar voor?” vroeg Florian aarzelend. “Nee.” zei Rosie, en ze opende de deur.
“We moeten wel zorgen dat we uit het zicht van de lerarenkamer blijven.” “We gaan niet over het plein maar eromheen.”
“Toi toi toi.” Rosie rende naar de zijtrap, liep de trap met 2 treden tegelijk op, over de luchtbrug en zag daar iedereen in de gymzalen zitten. Leerlingen, leraren, conciërges... Rosie begon het glas in de deur kapot te trappen. Ze trapte en trapte en trapte. Eindelijk liep er een barst in de ruit en kon Rosie hem stuk trappen. “Achteruit!” schreeuwde ze tegen iedereen bij de eerste deur. Ze weken allemaal achteruit en Rosie deed de deurintrapbewegingen die ze altijd zag bij CSI na, en na 3 keer trappen begaf het slot het en ging de deur open. “Zachtjes naar buiten gaan, en zorg dat je uit het zicht van de lerarenkamer blijft. Geef het door!” De mensen stroomden weg en Rosie trapte op dezelfde manier ook de andere 2 deuren in. Daarna liep ze rond om te controleren of iedereen weg was. Toen dat zo was, zette ze het op een lopen naar de lerarenkamer. Als ze maar niet te laat was voor... Ja, waarvoor eigenlijk? Ze moest grinniken, ondanks de situatie. Ze sprong 2 keer een hele trap naar beneden, haar enkel klapte dubbel en ze draafde de hoek om. Ze kon niks zien door de deur, want hij stond precies verkeerd open. Voorzichtig, hijgend, keek ze om het hoekje. Iedereen zat gewoon rustig op een stoel, al keek Anna heel betrapt. “De bom?” “Gefixt.” en Florian hield een hoopje elektronica omhoog. “De politie?” Ze had het nog niet uitgesproken of er klonken politiesirenes. “Gefixt.” zei Florian met een brede grijns.
De politieagenten kwamen binnen en namen iedereen mee. “Hé, dat is Peter. Was hij dan Culnamo?” Peter knarsetandde. “Goed, genoeg antwoord.” lachte Rosie. Ze wendde zich naar Florian. “Hoe heb je dat nou voor elkaar gekregen?” vroeg ze bewonderend. “Ja, dat wil ik ook wel weten. Van jullie allebei.” Ineens stond er een politieagent naast ze. “Nou..” aarzelde Florian. “Heeft u even?” grapte Rosie. “Ja hoor.” grijnsde de agent. Rosie haalde overal microfoontjes vandaan en begon te vertellen. Over de bruggers die opgesloten zaten in de gymzaal, dat ze de deuren niet meer openkregen, dat er een bom was ontploft, dat ze allemaal vreemde gesprekken hadden opgevangen. Dat ze zich in de flat tegenover hadden opgesteld om af te luisteren en dat ze daardoor een heleboel interessante info te weten zijn gekomen. “Toen we hoorden wat ze deden daarnet, zijn we gelijk naar school gegaan.” zei Florian. “Ik ben iedereen uit de gymzaal gaan halen. Als jullie daarheen gaan, zien jullie dat uit de eerste deur het glas ontbreekt, en dat de 3 deuren van de gymzaal geforceerd zijn. Dat is mijn werk.” “Ik was ondertussen naar de lerarenkamer gegaan. Ze hoorden of zagen me niet eens. Ik tikte op Anna’s schouder en die schrok zich dood. Peter had de afstandsbediening van de bom in zijn hand, dus daar dook ik naar, maar toen begonnen ze er heel kinderachtig mee over te gooien. Ik kreeg het voor elkaar om hem toch te vangen, liet hem vallen en ben erop gaan staan. Een hoop gesis later werd hij stil en zag Anna eruit alsof ze in tranen uit zou barsten. Ik snap nog steeds niet waarom ze de gymzalen wilden opblazen trouwens.” zei Florian. “Nee, ik ook niet. Als u ze dat eens vraagt agent?” De agent grinnikte. “Sowieso. En jullie zeiden nog wat over een vijfde handlanger?” “Oh ja, Surion! Dat moet u ze ook nog vragen, want daarvan hebben wij ook geen idee.” De agent had alles genoteerd en zette duidelijk de laatste punt. “Zo, dit is alles voor nu, als we nog wat weten kunnen we jullie wel vinden.”
Rosie zuchtte. “En nu ga ik de komende 12 uur niks anders doen dan slapen.” Florian keek op zijn horloge. “Sjips, mijn ouders zijn nog niet thuis.” Hij voelde in zijn zakken en keek vermoeid. “En ik ben m’n sleutels vergeten...” Rosie grijnsde. “Niet om iets te insinueren, maar ik heb een plaatsje over in mijn 2persoonsbed?” Florian grijnsde ook. “Helemaal niet suggestief hoor, totaal niet. Nou graag, ik ben doodop.” Samen liepen ze naar buiten, pakten hun fietsen en gingen naar Rosies huis. Rosie kleedde zich eerst om in de badkamer, toen Florian. Ze stapten in bed. “Trusten.” “Trusten.” Rosie draaide zich naar de muur en viel als een blok in slaap.
Slaapdronken liep Rosie naar beneden, Florian sliep nog. “Môgguh.” Haar ouders en broertje zaten al aan het ontbijt. “Zozo, hoog bezoek zag ik?” plaagde haar vader. “Pap, hou op, dat is Florian, we hebben samen de bom onschadelijk gemaakt.” Rosie ging zitten, pakte een boterham en smeerde er dik roomboter op. “Oh, je bedoelt dat wat op de voorpagina van de nationale krant staat?” en haar vader hield de voorpagina omhoog. Onderaan, zonder foto, stond een heel artikel over haar en Florian, hoe ze de school gered hadden. “Huh, we hebben niet eens interviews aan de pers gegeven.” “Klopt, dit heeft de politie allemaal aan de pers laten weten.” “Wow, cool!”
Rosies ouders en broertje waren allang weg, naar het werk en school, Rosie had besloten Florian te laten slapen en vandaag niet naar school te gaan. Om half 10 kwam Florian naar beneden gesloft. “Goeiemorgen langslaper!” zei Rosie opgewekt. Florian ging tegenover haar aan tafel zitten. Rosie hield de krant op. “Kijk, we hebben de voorpagina gehaald!” Florian gapte de krant uit haar handen en staarde er glazig naar. “Wow.” was het enige wat hij kon uitbrengen.
“Florian en Rosie lagen een tijdje in het ziekenhuis. Ze waren slachtoffer van een aanslag van 4 docenten hier op school. Daarna waren ze vastbesloten om deze docenten te ontmaskeren, met alle middelen die nodig waren. En dat is ze gelukt. Onderweg hebben ze de hele school behoedt van een grote ramp. Daarom heeft het Hare Majesteit behaagd jullie te benoemen tot Ridders in de Orde van Oranje Nassau!” Een donderend applaus volgde terwijl Rosie en Florian met een knalrood hoofd naar voren schuifelden. Daar speldde de burgemeester hen allebei een lintje op. Rosie bekeek de hare eens goed. “Wauw.” fluisterde ze. Ze wilde het podium weer aflopen, maar Florian greep haar hand. Ze glimlachte naar hem, en samen liepen ze weer terug naar hun plekken.
Wat bleek nou, ze waren allebei per ongeluk in de gymzaal toen Anna en Peter de bom installeerden. Ze hadden alles gezien, dus werden ze er ook opgesloten. Allebei herinnerden Rosie en Florian dat later, ze hadden een klap op hun hoofd gehad en waren bewusteloos geraakt. Surion was de dokter en daarom mochten ze eigenlijk niet naar huis. Maar alles is nu eind goed al goed!
Terug naar boven Ga naar beneden
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Through the Fire and Flames   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Through the Fire and Flames
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
WizardPlace :: Creativiteit :: FanFictions-
Ga naar: